Meester Horrie: eindelijk zonder pet
Dennis was rond zijn 20e al aan het kalen, droeg petten en maakte zelfspot tot zijn leerlingen hem aanraadden om er iets aan te doen. Hij vertelt over zijn behandeling (één ronde plus V6 Hairboost®), de natuurlijke haarlijn via de spierlijn, de terugkeer voor de klas en hoe hij zich nu zekerder voelt, inclusief een ander publiek op Tinder. Berkant legt uit waarom je beter op tijd kunt komen en waarom GlobalHair cliënten niet pusht.
Uitgeschreven tekst
Heel hartelijk welkom en heel erg leuk dat je kijkt naar deze aflevering van Haarscherp, de podcast over haar, met mijn vaste haarspecialist Berkant Dural.
Ik merkte dat een heel ander publiek mij accepteerde op Tinder. Oh ja? Ja, er werd ineens heel anders geswiped.
We hebben iedere week een gast en deze week is dat een meester die op TikTok zit: Meester Horrie. Maar eigenlijk is het geen meester, want hij geeft gewoon economie. Dennis Horvath, welkom. Leuk dat je er bent. Je geeft dus economie, waar doe je dat? Op een middelbare school en op een hogeschool in Amsterdam. En wat vind je leuker? Sorry jongens, mijn voorkeur gaat toch wel uit naar de middelbare school. Wat maakt dat leuk? De dynamiek, het spel, het dagelijkse contact. Je bent eigenlijk een team, zoals sommige mensen dat elke dag met collega's hebben, maar dan met die pubers. En die interactie is goud.
En ben je op school dan ook Meester Horrie? Want op een middelbare school, vwo 4, 5, noemen ze je toch geen meester? Nou, soms. Omdat ik op TikTok Meester Horrie heet, is het door de gangen wel Horrie of Meester Horrie. Dat heb ik eigenlijk een beetje over mezelf afgeroepen. Vind ik niet erg, alleen maar leuk. Je geeft dus les in de bovenbouw, maar tegelijkertijd zit je op TikTok. Ze zeiden tegen mij: je kunt niet meer zeggen 'stuur maar een sms'je', en een WhatsApp kan bijna ook niet meer. Dus nee, meester, u moet ook op TikTok. En dan rol je erin. Het is eigenlijk wel leuk verslavend.
We gaan het hier niet hebben over je vak, maar over je haar. Ook daar letten de leerlingen heel erg op. Ja, tuurlijk. Ik denk zelfs dat leerlingen mij getipt hebben om naar GlobalHair te komen. Oh, is dat zo? Ja, volgens mij wel, bedenk ik me nu. Hoe ging dat dan? Nou, het was altijd 'Meester Horrie' of 'meneer', maar ik heb best een leuke band met ze, dus soms ook 'kale'. Op een gegeven moment maak je er zelf ook grapjes over en ga je economiesommetjes maken: Dennis wil graag een haartransplantatie laten doen. Hoeveel moet hij per maand sparen?
Dat is dan een economiesommetje waarbij je jezelf centraal stelt, met een beetje zelfspot. Vooral zelfspot, daar gaan die kids altijd goed op, en ik stiekem ook wel. Maar aan de andere kant zat daar misschien ook een soort onzekerheid onder. Dat weet ik wel zeker, want in elke grap zit een kern van waarheid. Als je kaal bent, weet je hoe vaak het op verjaardagen, op bruiloften, op feestjes en op après-ski, dat was eigenlijk het ergste, gaat over dat je kaal bent. Dat weet ik niet. Maar dat is dus zo? Ja, dat is onwijs zo. En ik denk dat mensen met rood haar dat ook wel meemaken: dan is het 'die rooie'. En daar maken ze dan misschien zelf ook grappen over. Maar ondertussen.
Wat zag jij voor je haartransplantatie als je in de spiegel keek? Nou, dat is een beetje dubbel. Ik zag ook wel trots: mijn vader was ook kaal en daarmee leek ik een beetje op hem. Aan de ene kant dacht ik: ah, ik lijk op hem. Maar aan de andere kant dacht ik: ik heb die 30 er op mijn 24e ook snel ingegooid. Je ziet dan snel een ouder hoofd.
Dat begon bij jou dus al vroeg in je twintiger jaren? Ja, ik denk dat ik twintig was. Je gaat douchen en merkt: oh, ik heb veel haren in mijn hand. Op een gegeven moment wordt het wat dunner en krijg je inhammetjes, dus op een gegeven moment werd er gelachen dat ik een McDonald's-logo op mijn hoofd had. Ik had krullen, dus dan kon je het nog een beetje naar voren doen, en dan stond de wind ineens anders en dacht ik: hé, daar is die vleespet. Zo begint dat langzaam, en op een gegeven moment wordt het ook niet meer mooi als je langer haar hebt.
Dus dan ga je het kort scheren en dan zie je pas jaar in, jaar uit op bepaalde foto's: oh, het gaat nu echt langzaam ver naar achteren. Tot je na een zomerse dag op het strand merkt dat je gigantisch verbrand bent op je knar. Dan denk je: naast dat het mooi is, geeft haar ook bescherming. En als je veel op het strand bent, baal je daarvan, dus dan breid je je pettencollectie uit. Dus je droeg veel petten? Ja, en niet om hip te doen, maar gewoon om je hoofd te beschermen. En om het te verbergen, denk ik. Dat ook wel. Ik zou willen zeggen van niet, maar als ik eerlijk ben, dacht ik af en toe wel: zet maar een petje op. Dan is de eerste indruk in ieder geval niet die kale man.
Ik kan me voorstellen dat je, zeker als je zo jong bent, met een kaal hoofd misschien wel tien jaar ouder wordt geschat. Zeker, dat gebeurde wel. En dat merk je dan bij die stomme dingetjes: mensen die klagen dat ze op hun vijfentwintigste nog hun ID-kaart moesten laten zien in de supermarkt. Dan dacht ik: dat heb ik al drie jaar niet meer. Daar werd ik eigenlijk jaloers op. Het is me helaas nog steeds niet gebeurd.
En via je leerlingen kwam je dus bij Berkant uit? Ja, ik gaf les aan best wel wat welvaartskindjes, bij wie het al wat normaler was. In het begin, toen haartransplantaties opkwamen, was het voor heel veel mensen nog een ver-van-mijn-bedshow. Zo van: dat kan ik toch nooit betalen, ik ben leraar. Maar die kinderen hadden het veel vaker in hun omgeving gezien en wezen mij erop: meneer, als ik u was, dan zou ik echt... Zo ga je er toch vaker over nadenken, en je merkt ook dat de schaamte er gelukkig vanaf is.
En hoe kaal was je toen al? Als ik hier had gezeten met een zonnetje achter ons, dan werd het zonlicht gewoon naar jou teruggekaatst.
En je had je hoofd toen al helemaal kaal geschoren. Ja, zeker. Verbergen kon echt niet meer. Het was gewoon de tondeuse, tien euro bij de kapper, vijf minuutjes binnen. Het enige gesprek dat je met de kapper had was: kort. Kort en klaar.
En hoe oud was je toen, met dat kaal scheren en het oriënteren op haar? Dat was zo rond mijn zevenentwintigste. Toen merkte ik ook dat de grote kaalheid begon te stagneren, het begon op te houden. Vanaf dat moment ga je het een beetje in de gaten houden: één keer per halfjaar een foto maken en kijken wat er veranderd is en of je teruggang ziet. Na een paar jaar dacht ik: volgens mij is het nu gestopt.
Zie je dat vaak, Berkant, dat mensen elk halfjaar foto's maken om in de gaten te houden of het achteruitgaat? Ja, zeker, dat zie je vaker. Maar Dennis was wel volledig kaal. Aan de bovenkant had hij echt helemaal niks meer, alleen de zijkanten. Dat zijn de sterkste haarzakjes, die vallen niet uit. Daar had hij nog genoeg haarzakjes. Tijdens de research, ik weet niet of je direct bij ons terechtgekomen bent, zie je vaak dat het lastig is om bij een heel grote zone in één keer met het aantal grafts iets moois te krijgen. Wij hebben maar één haartransplantatie uitgevoerd en de voorkant en bovenkant opgevuld, tot ongeveer hier. Eigenlijk zou je bij ons twee haartransplantaties nodig hebben.
En hij is nu al supertevreden, begreep ik, toch? Ja, zeker. De rest wat erbij is gekomen, komt echt door het boosten. De V6 Hairboost® hebben we er natuurlijk ook bij gedaan, voor de zwakkere haarzakjes. Dat is een soort vitamine-injectie die je op je hoofd krijgt. Plus een gezellig gesprek, hoor. Het is ook een therapie.
Maar dat was ook de reden waarom ik voor GlobalHair ging: ze zaten niet meteen te pushen van 'we kunnen het in één keer, we gaan het maximale eruit halen'. GlobalHair gaf mij juist het advies: we doen het in stapjes. Eerst één keer, en dan kun je kijken hoe je het vindt. En nu ben ik nog steeds aan het oriënteren: wel, niet, wel, niet, een tweede keer? Maar dat is juist het fijne van de begeleiding die ik heb gevonden. En dat je dus niet gelokt wordt met 'we doen het massaal', want je leest ook heel veel horrorverhalen, juist als mensen meteen te veel doen en het helemaal kaalgeplukt is.
Kaalgeplukt aan de zijkant, bedoel je? Ja, het donorgebied. Aan de achterkant haal je het eruit. Als ze dat niet goed hebben uitgevoerd en de haarzakjes tijdens het eruit halen kapot hebben gemaakt, zie je op een gegeven moment echt lege plekjes. En als je voor herstel naar een andere kliniek gaat en je minder haarzakjes hebt, krijg je steeds minder resultaat. Dus het is heel belangrijk om de eerste keer direct bij de juiste kliniek te zijn.
En hoe was het? Het was één groot, leuk avontuur. Je bereidt je op zoiets voor natuurlijk. Het was tijdens de coronatijd en ik zat veel thuis, dus ik zag mezelf ook vaak in de spiegel. Dan ga je ook echt kijken: oh, hoe zou dat nou ook weer zijn, een beetje gel erin doen? Dus je verheugt je erop. Als je eenmaal de knoop hebt doorgehakt, ga je je er echt op verheugen. Je gaat nog net niet aftellen.
Ik ben naar Turkije gegaan en heb het daar laten doen, en het was één groot, leuk avontuur om naar Turkije te vliegen. Maar ook spannend, lijkt me. Tuurlijk is het spannend, maar je wordt goed opgevangen. Je hebt eigenlijk 24/7 WhatsApp-contact, mocht je toch in paniek raken. Maar ik had me goed ingelezen en wist waar ik naartoe ging. Op de luchthaven wacht er keurig iemand op je en je komt in een fijn hotel. En omdat ik op TikTok zit, maakte ik er ook een feestje van om op een tijdlijn te zetten: ik ben nu hier. Dan krijg je van mensen terug: succes, oh, spannend, en ook weer grappen. Dus ik omarmde het.
Maar ook wel kwetsbaar om dat te delen. Ja, maar ik denk dat ik sterker word als ik me kwetsbaar opstel, omdat mensen eigenlijk veel liever voor je zijn als je je kwetsbaar opstelt. Maar je ging daar dus heen met een kaalgeschoren hoofd. Op een gegeven moment moet er bepaald worden waar de nieuwe haargrens komt. Gelukkig zijn daar haarexperts die het uittekenen. Want hier kun je helemaal niks zetten, daar zit veel te veel spier voor. Misschien hebben ze het één keer een beetje verplaatst, maar ik hoefde me er eigenlijk helemaal niet mee te bemoeien. En ze hebben het eigenlijk op de natuurlijke plek teruggezet. Toen ik 24 was en mijn haar nog een beetje had laten groeien, zat het ook al een beetje zo. Ze vinden echt de plek waar het heeft gezeten.
Want hoe doen jullie dat? Als Dennis zijn wenkbrauwen optrekt, zie je echt de spierlijnen, al die rimpels. Hierboven zie je de laatste spier. En hij heeft altijd een lichte inhammetje gehad, dus vandaar dat hij ook een natuurlijke haarlijn met een lichte inham heeft gekregen. We zien dat dit de laatste spier is en dan geven we ook aan: als je naar je oude foto's kijkt, had je ook lichte inhammen toen je nog een bos haar had. Dan klopt het meestal, want het gaat aan de hand van de spier.
Dus als ik zo doe, dan zou je bij mij hier nog wel iets kunnen opvullen? Ja, bij jou zou je dat inderdaad kunnen opvullen. Je hebt hele lichte inhammen. Niet dat ik het wil. Je bent er aardig voor, het staat zo goed. Maar het is grappig dat je het zegt, want als ik naar mijn kinderfoto's kijk, zie je dat wat er in de zomer blond was, eigenlijk al mijn inhammen waren. Op mijn kinderfoto's kon je dus al precies zien hoe het lag, en in de loop der jaren ook: ik heb altijd een vrij groot voorhoofd gehad, met inhammen.
Zoals hij is teruggezet, voelt het voor mij dus weer natuurlijk, en helemaal niet recht. Als ik één ding niet wilde, was het dat ik ineens een rechte lijn had. Het moest voor mij natuurlijk ogen. Los daarvan schaam ik me er niet voor, ik ben er juist trots op.
Maar je deelt dat dus op TikTok, je gaat naar Turkije, en op een gegeven moment kom je weer terug in Nederland en moet je weer voor de klas. Hoe was dat? Nou, ik had het wel een beetje goed getimed. Het was in december, vlak voor de vakantie. Ik wist dat ik mijn twee weken herstel, en die zijn eigenlijk het belangrijkst, voornamelijk thuis kon doen. Met de donkere dagen hoefde ik niet naar buiten en niet weg, dus dat was eigenlijk de beste timing. Ik was nog geen 48 uur in Nederland toen ik wel naar school ging om toetsen op te halen, inclusief hoofdband.
Want die band moet je om, anders krijg je zwelling in je gezicht, toch? Ja, anders heb je meer kans dat de zwelling naar beneden zakt en dat je oogkassen wat dikker worden. Het is niet heel erg gevaarlijk. Dus je ging als een soort oldschool tennisser naar school? Nou, ik was gewoon een champignonnetje eigenlijk.
Daarover gesproken, nog iets grappigs: op Schiphol heb je die automatische paspoortcontrole. Ik legde mijn paspoort erop, de camera ging naar beneden en zei: nee, jij bent dat niet. De douane moest ook lachen: Turkije? Ja, Turkije. Omdat je hoofd na die operatie gewoon wat breder is. Maar omdat je het iedereen vertelt, was iedereen ook heel voorzichtig en hielden mensen er juist rekening mee. En je kreeg wat je nodig hebt: enthousiasme, tof dat je het gedaan hebt, hoe was het?
Wat voor reacties kreeg je na een aantal weken of maanden? Eerst soms mensen die zeiden: ik begrijp het. Maar heel vaak zeggen mensen, en dat zeggen ze volgens mij tegen iedereen die iets aan zichzelf verandert: waarom, je hebt het toch niet nodig, je bent toch leuk? Maar daarvoor doe ik het niet. Ik vind mezelf hartstikke leuk, ook daarvoor. Ik deed het gewoon omdat ik toe was aan iets anders, aan afwisseling, en geen pet meer. Je voelt je ook lekkerder. Heel veel lekkerder.
Je zei net wel dat je ook onzeker was. Heeft dit je zekerder gemaakt? Ja, en dan komen er weer nieuwe dingetjes. Mensen dragen altijd onzekerheden mee. Dit heeft mij 100 procent zekerder gemaakt, maar vooral trots. En het kan mijn dag maken, juist ook als er hier een krulletje ontstaat waarvan ik denk: hé, vervelend, waarom gaat het daar nou krullen? Maar zo werkt dat helemaal niet. Onzekerheden draagt de mens toch altijd mee.
En ik zei altijd, en dat vond ik ook heel fijn: als je het puur en alleen doet omdat je onzeker bent, doe het dan maar niet. Want blijkbaar zit er dan iets in jou waardoor jij onzekerheden heel dichtbij laat komen. Het is dus niet zo dat een haartransplantatie je zekerder maakt? Op dat gebied wel: ik zit lekkerder in mijn vel. Maar in het algemeen kan ik me niet voorstellen dat, als je echt heel ongelukkig bent met wie je bent, één ding veranderen je compleet anders kan maken. Alleen maakt het je dagen en je leven wel weer een stuk leuker. Dat geeft energie, waardoor je minder aan andere onzekerheden denkt. Dus indirect ben ik er sowieso zekerder van geworden. Maar onzekerheden blijft de mens toch wel houden.
Dennis kwam op zijn 27e bij jou. Zeg jij nu met terugwerkende kracht: je had veel eerder moeten komen, op je 24e al? Dat is lastig, want als hij er nog niet klaar voor is, gaat hij ook niet echt op onderzoek. Waarschijnlijk is hij pas richting zijn 27e getriggerd: hé, misschien moet ik er wel iets aan gaan doen. En ik zeg altijd: het is nooit te laat. Maar kan het ook te vroeg zijn? Misschien zitten er nu jongens van 24 te kijken die denken: ik zou nu wel willen, maar moet ik nog langer wachten? Is dat zinnig, of kan ik beter nu al langskomen?
Als je wacht tot je volledig kaal bent, heb je sowieso minimaal twee haartransplantaties nodig. En het kan ook zo zijn dat je op een gegeven moment te veel haar hebt verloren, je kruin tot laag naar beneden kaal is en je maar een heel klein beetje donorgebied over hebt. Als er echt te weinig over is, heb je misschien niet eens kans op twee haartransplantaties, of kun je waarschijnlijk helemaal geen haartransplantatie meer laten uitvoeren. Dus ik zeg altijd: als je een haarprobleem hebt, kom gewoon op tijd langs en laat specialisten checken wat ze voor je kunnen betekenen.
Je kreeg natuurlijk de eerste reacties, maar wat is het meest opvallende wat je terug hebt gekregen? Het meest opvallende, en misschien ook wel het grappigste, is dat ik merkte dat een heel ander publiek mij accepteerde op Tinder. Oh ja? Ja, er werd ineens heel anders geswiped. Hoe weet je dat dan? Er ontstonden ineens matches waarvan ik dacht: matchen zij met mij? Wat grappig. Dat voelde als out of your league. En die zaten nu in je league omdat je nu een bos haar hebt? Of misschien was kaal niet het type dat eerst naar rechts werd geswiped, en was dat kleine beetje extra haar op mijn hoofd net de druppel om toch naar rechts te swipen.
Je zegt het met een grote glimlach, je bent er heel blij mee. Ja, ik swipe nog steeds weleens. Oh, was dit een open sollicitatie? Het is een open sollicitatie, maar voor een andere podcast. Maar je merkt het gewoon met alles: hoe je ontvangen wordt, hoe mensen je aanspreken, ook op festivals. Tinder is natuurlijk maar even, maar ik heb gewoon het idee dat ik vaker word aangesproken dan daarvoor. Dat is in ieder geval het gevoel dat ik nu heb.
Je zei op een gegeven moment dat je elk halfjaar een foto maakte. Hoe lang heb je getwijfeld? Ik wilde eigenlijk vóór de coronatijd gaan, dus net een paar jaar eerder. Alleen veranderde daarna zoveel in de wereld dat ik dacht: dit is even geen prioriteit, en het kon ook allemaal niet meer. Dat zien we later wel weer. En dat is ook goed, denk ik, dat je zoiets niet impulsief doet. Ik wist dat mijn haarlijn nu rustig bleef, dus of ik het nu of volgend jaar zou doen, ik moest ook kijken hoe ik woon. Ik wilde ook nog een huis kopen. Het moet gewoon passen. Vlak voor corona paste het even, maar tijdens de coronatijd niet, want ik ging ook verhuizen. Dus dan wacht je weer op een moment dat het wel past in je leven.
Zie je dat veel jongens er lang over doen om de stap te zetten? Soms wel. Ik had laatst een klant die negen jaar twijfelde en mij negen jaar aan het volgen was. Ik kwam hem tegen in een hotel in Antalya en zijn vrouw sprak me aan: jij bent van het haar? Ik zeg: ja, klopt. Mijn man wil al negen jaar bij jou komen, hij volgt jou al negen jaar en hij durft de stap niet te zetten. Ik heb hem gerustgesteld en hij is meteen na de zomer bij ons behandeld. Dus sommigen wachten echt behoorlijk lang. En het is natuurlijk niet makkelijk: niemand wil een ingreep, dus je blijft het uitstellen. Maar op een gegeven moment moet je het wel gaan doen.
Dat is herkenbaar, want er komen ook heel vaak eerst partners naar mij toe: kun je niet eens met hem gaan praten, want hij twijfelt al zo lang. Dat wordt dan alleen besproken met de partner of het gezin thuis en niet in de openbaarheid. Dus dan komt de vrouw of de man naar mij toe: kun je eens met mijn partner praten over hoe het voor jou was? Ik kan me ook voorstellen dat veel jongens jou nu via TikTok of Instagram een berichtje sturen. Ja, zeker, onder de filmpjes. Ik had een keer een filmpje gemaakt toen het een jaar geleden was dat ik weer haar had, en daar krijg je dan berichtjes onder. Dan verwijs ik ze eigenlijk altijd door naar de haarspecialisten. En ik zeg altijd: als je vragen hebt of foto's van mij wilt zien, stuur het maar. Ik schaam me er niet voor, dus ik deel ze ook gewoon, zelfs de foto's waarvan je even kunt schrikken.
Wat is een foto waar je dan van schrikt? Wat mij trouwens enorm meeviel, is de tijd. Ik had verwacht dat het veel langer zou duren. Het duurt toch zes, zeven uur, maar het vloog eigenlijk voorbij. Het is in drie delen, met pauzes ertussen. Ik kreeg zelfs een hele uitgebreide lunch, en tijdens een bepaalde sessie kun je ook nog lekker televisie kijken. En 's middags was ik alweer aan het wandelen, even naar buiten. Maar de foto's die ik laat zien, zijn de foto's waarop het er net allemaal op zit. Dat ziet er niet zo heel smakelijk uit. Maar het is helemaal schoon, en het gaat dan juist beginnen met ontspannen. Dat voel je dan per dag aan je hoofd. Het is eigenlijk een soort grote schaafwond, en elke dag voel je een stapje meer.
Maar die foto's moet je ook zien, want dat is het eerlijke verhaal. Als je alleen maar zelf gaat googelen, en dat heb ik gedaan, mijn fout, dan schrikt het je af. Terwijl als ik je laat zien: dit was het, en dit was het al een dag later. Ik heb zelfs een selfie die ik in Istanbul maakte, een uur na de operatie, terwijl ik aan het wandelen was in het ondergaande zonnetje. Dan zien ze dat je niet meteen twee weken lang een soort patiënt bent. Want dat ben je ook niet.
Ik wilde als laatste vraag stellen: blijft het hier nou bij? Ik hoorde je tussen de regels door al een beetje zeggen dat je erover nadenkt om toch nog een tweede te doen. Ja, ik denk eigenlijk dat ik zeker weet dat er een tweede aankomt. Wanneer, dat ben ik nog aan het overwegen. Ik moet ook nog iets aan mijn huis verbouwen. Dus eerst mijn huis verbouwen en daarna mezelf weer verbouwen. Tweede dakkapel. Precies, tweede dakkapel. Verder blijf ik nog wel doorgaan met de V6 Hairboost®, en daarbij kijkt er ook een specialist naar je. Ik kan altijd appen en ik ben een keer een dagje bij jou langsgekomen om het er weer even over te hebben.
Dus ik weet wel dat het gaat komen, maar wanneer is voor mij nog even de vraag. Het moet ook weer de juiste timing zijn, met werk, met rust en met de omgeving. Ik ben nu eerst lekker aan het genieten van deze zomer. Dit is mijn eerste zomer dat het er zo op zit, dus ik ben er volop van aan het genieten voordat ik weer een stap zet. Je voelt gewoon hoe blij hij is. Ik zie het ook altijd wanneer hij in de kliniek komt: die uitstraling. Dan weet je: zo'n mooie stap. En ik zeg altijd: nadat je het gedaan hebt, denk je: had ik het maar eerder gedaan.
Wat zou je willen zeggen tegen mensen die nu kijken of luisteren en het niet durven? Ik dacht te lang dat ik het allemaal zelf wel kon uitlezen, uitdenken en oriënteren. Natuurlijk heeft een specialist ook een ander motief: jou misschien overtuigen, en geld verdienen. Maar daarom ben ik bijvoorbeeld bij GlobalHair terechtgekomen: dat was daar niet zo. En dat denk je heel erg als je erheen gaat. Maar GlobalHair is ook geen charitatieve instelling. Zeker niet.
Nee, maar wij geven advies op maat. En wij zijn niet pusherig, van: oh, je moet het doen. We willen er juist voor zorgen dat iemand echt het gevoel heeft: oké, ik ben er echt klaar voor, ik ga het bij jullie doen en ik vertrouw volop op jullie team. Wij selecteren dus ook echt of iemand er wel klaar voor is, en niet klakkeloos: kom, we gaan het maar doen. Dat zit bij ons niet. En dat vinden ze meestal prettig, omdat ze dan even rust hebben en er thuis over kunnen nadenken: goed gesprek gehad, ga ik het doen of niet? Want het is toch een grote stap. Je wilt niet zomaar: bam, volgende week ga ik even een ingreep doen. Het is niet even naar de kapper gaan. Nee, zeker niet.
Dus eerst die verbouwing, en dan die tweede dakkapel. Zoiets, ja. Meester Horrie, of Dennis Horvath, dank je wel voor je verhaal.
Verder lezen
Meteen een consult inplannen, of eerst even bellen.
Een haartransplantatieconsult duurt 45 minuten en kost € 50. Kies je daarna voor een behandeling, dan wordt dit bedrag volledig verrekend.







